Brief naar huis

Liefste

Kan je mij leren de doosjes gesloten te laten? Kan je me leren niet te hopen, te ontvouwen, te kijken. Niet te klikken, te scrollen, te lezen. Niet terug te blikken, te onthouden, te weten.
Kan je me dat alsjeblief en wel zo snel mogelijk, liefst nu meteen, leren?

Het is twee december ik bedoel twee september, en ik heb geen tijdsbesef meer. Het is een donderdag die voelt als een vrijdag en voortschrijdt als een maandag. Op de eerste dagen van mijn maandstonden vloeien er altijd meer tranen dan bloed dan inkt dus weet ik niet hoe serieus je dit moet nemen. 

Dit ontbreken past niet in mijn lichaam. Soms gutst het er plots uit. Dan praat ik niet tegen jou maar tegen muren, tegen mijn tenen, tegen de maan, tegen de regen. Heel vaak praat ik tegen een bepaald soort licht (het is altijd het licht dat me aan je doet denken). De kleur, hoe het door een bladerdek heen schijnt, onder lantaarnpalen bruusk de weg wijst, in de ochtend, ‘s avonds, in hoge appartementsgebouwen, waar veel mensen zijn, waar geen mensen zijn. Het probleem met licht is dat het overal is, een beetje zoals lawaai. 

Ik hou van alle stemmen in je hoofd. Al weet ik dat er maar één van hen van mij houdt. Om de wereld te begrijpen proberen we haar te vatten in verhalen. Ik wou dat ons laatste hoofdstuk anders was. Dat er nog een boek kwam. Nog een halfbakken sequel waarbij mensen geeuwen en het einde voorspellen. Nog eens de eerste film zien en alle dialogen mee kunnen zeggen. Ik wou dat ons laatste hoofdstuk anders was. Dat er ondertiteling was. Een spiekbrief. Een souffleur.

Liefste

Ik vond laatst je pyjama terug in de schuif terwijl ik voor de vierde keer dit jaar verhuis. 

Liefste

Een vriendin van me haar vriend stierf. Ze houdt van hem maar hij is er niet meer. Niet in dit leven en niet in dat lichaam. Ze houdt van hem maar hij is er niet meer. Daar is geen naam voor. Hoe heet het wanneer de persoon die je graag ziet gewoon nog rondloopt en je toch niet bij elkaar bent. Daar is een naam voor. Wat is er gestorven.

Alle warme dranken doen me denken aan je handen. Alle seizoenen dragen je naam.
Koffie, herfst, help. Wat doe je als je een thuis maakte van een mens en dat huis op wielen blijkt te staan. 
Dakloos bak ik koekjes voor de meeuwen,
geef ik de beelden die me aan je herinneren te eten.

Het ga je goed

Lies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s