Van punt naar punt

I

Show, don’t tell. Niet vertellen maar laten zien.

II

Wat als onze jeugd een roman is en alle personages die tot de opvoeding bijdragen uiteindelijk met elkaar verweven raken. Het kind is het plot.

III

In sommige boeken slaagt de schrijver er in de Braziliaanse beenhouwer en de magistraat uit Utrecht alsnog aan elkaar voor te stellen in een glibberige kroeg ergens in Midden-Australië. Is dat omdat we echt allemaal met elkaar verbonden zijn of omdat de auteur de lijnen die tussen mensen lopen zo goed tekent? Woorden kunnen tekenen, dat bewijst poëzie. Misschien is literatuur een soort van plattegrond van de mensheid. Opvoeding een roman. Het kind is het plot.

IV

Iets of iemand kan lijnen suggereren en onze hersenen vullen aan. Onze hoofden verbinden de losse punten met elkaar, zoals in die ‘van punt tot punt’ boekjes voor kleuters, waar je de punten met elkaar moet verbinden en beloond wordt met een fantasieloze tekening van een prinses of een eenhoorn of een auto of een andere nietszeggende figuur waar je dan laaiend enthousiast over hoort te zijn.

V

Onze hoofden vullen leegtes tussen punten op omdat ze er vanuit gaan genoeg informatie te hebben. Een beetje zoals dat experiment waar men alleen de bovenste helft van een reeks letters laat zien en we nog steeds vlot alle woorden kunnen lezen.

VI

Onze hoofden vullen de leegtes op, dat is wat ze een leven lang doen de leegtes opvullen zoals nu ook hier tussen jou en mij. Onze hoofden houden niet van ware stilte dus blijven we maar praten zo ongeveer pas op straks valt de stilte
Wat als ze valt

VII

Wat als die stilte het echte verbindingswerk deed. De afstand van ouder naar kind kon overbruggen. Van opvoeding naar wereld. Het betere lijnwerk.

VIII

Show, don’t tell. Niet vertellen maar laten zien. Niet laten zien maar verstoppen. Niet vertellen, niet zien, wel meetorsen. Onze blinde vlekken koesteren. Ouders leren ons niet zozeer wat ze laten zien maar ook wat ze niet laten zien. Nee, opnieuw. Ouders leren ons niet zozeer wat ze laten zien maar vooral wat ze niet laten zien.

IX

Show, don’t tell. Niet vertellen maar laten zien. Niet laten zien maar verstoppen. Niet vertellen, niet zien, wel meetorsen. Onze blinde vlekken koesteren. Wat ouders trachten gescheiden te houden van hun ouderschap, net dat geven ze aan hun kinderen mee. Het verdriet dat ze meetorsen en waar zij op hun beurt ook niet van weten waar het vandaan komt. Wie of wat het daar plantte.

X

Ouders zijn geladen geweren die afgaan op het meest onverwachte moment.

X bis

Als het altijd gebeurt op het meest onverwachte moment  word je goed in het voorspellen van dat moment.
Pief poef paf en jouw mogelijkheid om te ontwikkelen tot een individu is af. 

XI

Maak papa nu niet kwaad hé.
Je maakt mama verdrietig zo hoor.
(Je bent niet verantwoordelijk voor de gevoelens van anderen. Het kind is het plot.)

XII

Wat ouders trachten gescheiden te houden van hun ouderschap, net dat geven ze hun kinderen mee. Het verdriet dat ze meetorsen en waar zij op hun beurt ook niet van weten waar het vandaan komt. Wie of wat het daar plantte. Een snijtand die vast zit in je linkerborst. Een tand die harder in het vlees drukt wanneer iemand te luid roept, niet luid genoeg spreekt, niet snel genoeg antwoordt, de verkeerde geur heeft, aan iets doet denken dat begraven is in muffe hoekjes van herinneringen, de zolderkamers van onze geest.

XIII

We vullen weckpotten met wonden die we niet begrijpen.

XIV

Het zou helpen als we elkaars pijn konden zien. Als er zoals in videogames balkjes boven onze hoofden zouden zweven met hoeveel leven we nog over hebben.

XV

Wat als iedereen de balkjes kon zien maar de regel zou zijn dat je het niet mag bespreken met de persoon onder het balkje? Dat is de regel. 

XVI

Jij weet waar de pijn van de ander zit en hoe lang het nog duurt tot die persoon zijn balkje leeg is, het geladen geweer afgaat, maar de persoon met de snijtand, de haaientand of de konijnentand (dat weet niemand, welke soort tand bij welk vlees hoort kan je vinden in encyclopedieën maar niemand gebruikt die nog, en een haaientand klinkt misschien wel gevaarlijk maar konijnen bijten dwars door wortels heen dat weet iedereen), die persoon die weet dus van niets.

XVII

De persoon met de snijtand in de borst weet op zijn beurt ook waar jouw pijn zit. Hoe lang je balkje nog mee kan. Misschien zit het bij jou niet in de borst maar in je onderrug, van het groeien en groeien en boven iedereen uit torenen. In je vingers, door iedereen (met iedereen bedoel ik je ouders maar dat weet iedereen) op handen te dragen. Het kind is het plot
maak papa nu niet boos hè.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s