Vandaag mis ik ons leven

Vandaag mis ik ons leven. Ons leven samen. Vandaag mis ik het hard. Ik weet dat dit neerpennen waarschijnlijk niets opbouwend bijdraagt aan de stroom van negativiteit op het wereldwijdeweb, maar het is real. Enkel foto’s van sinaasappels en de Tyrreense zee delen, en dit niet, voelt onvolledig.

Het gemis nestelde zich vandaag als een zwaar gevoel in mijn voetzolen. Ik moest meer moeite doen om goed en diep te ademen. De grootste trigger was een filmpje dat ik daarnet terug zag, gemaakt in mijn oud appartement. Ik filmde erg instagramgewijs mijn speakers terwijl iemand die ik graag zie het liedje meezingt. “Si je n’étais pas fou, je deviendrai sûrement dingue.”

Heimwee is een vreemd beestje, en aangezien ik nog nooit langer dan twee weken uit België was geweest, een beestje dat ik gretig wilde leren kennen.

De eerste anderhalve maand voelde ik het zo goed als niet. Ik voelde eigenlijk zo goed als niets. Misschien te weinig euforie, maar hoe moet iemand euforisch zijn als er niet voluit geleefd kan worden, onbezonnen. Onbezonnen, ik begin te denken: misschien hebben we onbezonnen verzonnen.

De afgelopen maanden in België was ik vooral ongelooflijk dankbaar dat ik niet acht uur per dag (of meer), vijf op zeven (of meer) van thuis uit moest werken, aan mijn laptop aan mijn eettafel op mijn appartement tussen vier muren op één stoel met vier poten, zoals veel van mijn vrienden, die ik zelfs met een zee tussen ons in steeds dieper zie wegzakken in het leven zonder vooruitzichten, zonder vreugde.

Sinds ik hier ben, ben ik vooral ontzettend dankbaar dat ik niet meer moet gaan werken met dat masker op, acht uur per dag, vijf op zeven. Je kan boos worden op mij in de comments en schreeuwen dat dat maar een kleine opoffering is want de zorg en onze ziekenhuis enzo, ja, maar het was een maatregel de merde. Ik mag dat vinden. “Is dat nu zo moeilijk om een masker te dragen”. In een klas met twintig kleine ukjes van zeven jaar oud? Ja. Was het het einde van de wereld? Nee. Maar ik zoek dingen om dankbaar voor te zijn en dat is nu vooral: leven zonder masker en daarmee niemand in gevaar brengen. Ik leef dan ook in the middle of nowhere, iemand in gevaar brengen is hier sowieso al erg moeilijk (zelfs al had ik de builenpest), aangezien de eerste supermarkt 40 minuten rijden is.

Dankbaarheid is echt iets dat ik pas heb geleerd toen het leven shitty werd. Gelukkig, want het blijkt noodzakelijk om te overleven. Wat een wapen, wat een beschermingsmechanisme. Kan je dankbaar zijn voor dankbaarheid? Ik wou heimwee voelen, verdomme.

Het lijkt online alsof mijn leven tegenwoordig vooral bestaat uit sinaasappels plukken en de zon op mijn snoet voelen, en dat is omdat dat momenteel ook zo is. Als ik iedereen thuis hoor en het nieuws volg dan spijt dat mij soms. Ik mis het vuur in iedereen zijn ogen. Soms post ik een foto en wil ik ‘sorry’ zeggen. Het lijkt alsof mijn leven tegenwoordig vooral bestaat uit pootjebaden in de zee (koud) en pasta eten (veel), en dat is omdat dat momenteel ook zo is. Maar het grappige is: het neemt de zoektocht naar zingeving niet weg.

Pijnlijk om te zeggen: ik zou thuis missen als er iets viel te missen

maar het leven is gereduceerd tot “onze job doen”, zoom gesprekken voeren en de dagelijkse wandeling rond de blok om niet volledig onze sanity te verliezen. Trouwens hoog tijd dat we in het Nederlands met een mooi woord voor “sanity” komen. Kwestie van dat we het allemaal aan het verliezen zijn.

Ik mis mijn vrienden maar kan de woorden coronaproof en wandeldate niet meer horen (fuck die hele virusvocabulaire trouwens).

Ik mis mijn ochtenden thuis wel, mijn koffie en zijn muziek en mijn koffie. Illy is vies. Getekend, Lies.

Ik ben elke dag dankbaar voor de stilte en de plaats die hier is. Zowel de fysieke ruimte, als wat dat teweegbrengt binnen in mij. De leegte doet echt rare (goede) dingen met mij, dat bleek al toen ik halftijds ging werken. Nog steeds geschift eigenlijk dat dat niet de norm is. Maar goed, dat is iets voor een andere *Uitwerking van Losgeslagen Hersenkronkels Onder Invloed van De Mediterraanse Zon*. Wist je dat ik élke keer opnieuw moet opzoeken hoe je ‘meditteraans’ ook al weer schrijft? Waarom formuleren we eigenlijk zinnen met “wist je dat” op momenten dat we heel zeker weten dat de lezer nog niet op de hoogte is van het weetje dat er aan komt? Ben nog vergeten zeggen dat ik dankbaar ben voor de kleuren hier. De kleuren, mamma mia.

Cinema, live muziek, onbezonnen koffieklap, oude vrienden knuffelen, nieuwe vrienden knuffelen, kussen op straat, mijn leerlingen een schouderklopje geven, in mijn beste vriendin haar uitzonderlijk zachte onderarmpjes knijpen, uit eten gaan op restaurant, iemand anders het laatste hapje geven, door de stad flaneren, terrasjes in de zomerregen.

“Si je n’étais pas fou, je deviendrai sûrement dingue.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s