Er was één pannenkoek met pure choco

De stilte treft je anders als ze onvervalst is. Geen omgekeerde-geluidsgolven-gedoe zoals bij de stilte van mijn hoofdtelefoon. Nee, noise cancelling door de bomen en de kilometers en kilometers afstand tussen mij en het eerste druk verkeer of grijze betonblokken door mensenhanden gebouwd. Ik hoor mijn eigen ademhaling, tot voor kort enkel een confrontatie met mijn onrust.

Stilte vult je anders als ze onvervalst is. De eerste weken zit je in een constante modus van gereedheid. Klaar voor lawaai, voor een soort van aanval van buitenaf.

Ik weet niet of ik ooit nog terug naar de stad kan. Of om het als een niet-Antwerpenaar te zeggen: ik weet niet of ik ooit nog terug naar een stad kan. Om te wonen dan.

Vandaag was het enige lawaai dat ik kon horen het geroep van jagers op hun honden, ergens in de verte, kilometers van hier. Nu ik erover nadenk, dat was het meeste lawaai dat hier al geweest is.

Tijdens mijn yoga flow kwamen de twee honden nieuwsgierig kijken, maar voor het eerst voelden ze niet de nood om mijn gezicht te likken, en één waarschuwing was genoeg om niet op mijn mat te stappen.

Vandaag ben ik geland. Eigenlijk ben ik 16 dagen geleden geland, maar vandaag kwam ik aan.

Ik liep door de tuin en voelde haar echt, mama natuur. In haar meest pure vorm. Akkoord, een beetje beschermd door de eigenaar van het enorme domein hier, maar nog steeds puur. Chaotisch, ongeorganiseerd. Alles groeit hier, ook in de winter, gewoon door.

Na mijn flow klom ik met blote voeten op een rots en kwam ik thuis in het uitzicht. Wel geleerd dat je best iets eet voor je op rotsen gaat staan, toen ik opstond werd alles even zwart voor m’n ogen.

Vandaag kon ik uitslapen. Volgens mijn fitbit haalde mijn slaap een score van 88, niet toevallig mijn geboortejaar. Twee uur achttien minuten REM-slaap, en meteen na het indommelen twee lange duiken diepe slaap. Na mijn slaapcyclus der goden zette ik koffie met de french press, en installeerde ik me in de gigantische schommelstoel op de eerste verdieping. Het uitzicht daar is magnifiek, eerder iets dat je op pinterest of instagram ofzo tegenkomt. Niets iets dat je als gewone sterveling echt leeft. Dat ik dat zomaar bij mijn koffie krijg kan er bij mij nog niet in. Of ja, kon er nog niet in. Tot vandaag.

Ik zat een uur of wat in de schommelstoel en beantwoordde berichten. Had mezelf voorgenomen om dat niet te doen en eerst mijn yoga routine te doen, maar ik mis mensen en mensen missen mij en dus besloot ik bewust eerst een paar gesprekken te voeren. Welgeteld twee pagina’s gelezen in het boek dat al drie weken deels verwijtend deels spottend op mij wacht.

Hoe vredevol de foto’s en de filmpjes er ook uitzien, in mijn hoofd en lijf was het alles behalve rustig, alles heeft al pijn gedaan sinds ik hier ben. Niet heel gek als ik denk aan de uitspraak die zegt dat waar je van wegloopt binnen in jezelf huist. What you’re running from is inside you. Ik stopte een hele tijd geleden al met rennen en toch kwam het donker heel even terug op me af door de bruuske verandering van omgeving, het wegvallen van alle to do’s, alle mensen en dingen rondom mij, alle gewoontes, alle veiligheid. Mijn huis mijn planten mijn job de mensen die ik graag zie.

Na mijn yoga, ergens op een gekke plek in deze veel te grote tuin, als ik de plek zou beschrijven zou je me toch niet geloven, sprak ik luidop affirmaties uit.

Er valt niets te doen. Je hoort nergens te zijn,
behalve hier en nu, op deze mat, op deze grond, in deze zon.
Er valt niets te doen. Je hoort nergens te zijn,
behalve hier en nu, op deze mat, op deze grond, in deze zon.

Na de affirmaties volgde dus de wandeling, het klimmen en staan op rotsen en zwart worden voor de ogen. Ik besef dat ik dit helemaal niet chronologisch aan het vertellen ben maar net zoals al het groen hier probeer ik ongeorganiseerd te groeien. Ik nam een lange douche en schrobde alle twijfel van mij af. Al het terugblikken en het uitkijken. Het water van de douche verandert constant van temperatuur, volledig willekeurig zonder dat je er enige regelmaat in kan ontdekken. Ik probeer het te zien als het leven dat mij weerbaar probeert te maken voor plotse veranderingen en denk aan Wim Hof. Vast niet wat hij bedoelt en een beetje een pussy manier van koude voelen maar goed. Alle begin.

Na de douche at ik leftover pannenkoeken, met marmelade gemaakt met Pompia uit de tuin. Ik had ook nog nooit van Pompia gehoord maar het is blijkbaar één van de meest zeldzame citrusvruchten ter wereld. Groeit alleen op Sardinië, heb ik mij laten wijsmaken. Er was ook één pannenkoek met pure choco en ook dat maakte mij super blij aangezien dit huis suikervrij is, de dichtstbijzijnde supermarkt 8 kilometer verder is en ik dus op dertig kilogram sinaasappelen na nog niets zoets heb gegeten sinds ik hier ben.

Ik sloeg er tot vandaag niet in om hier te zijn, en vandaag ben ik hier en nu en ben ik zo, zo ongelooflijk dankbaar dat ik hier mag zijn. Dat ik dit mag meemaken. Het ontbreken van alle ruis.

Hoe lang ik hier blijf weet ik niet, en dat is zowel griezelig als een opluchting. Hoewel mijn hoofd vol plannen zit hoef ik nu, en kan ik nu, helemaal niets beslissen.

Tussendoor drink ik van mijn thee en zet ik de kop zo zacht mogelijk neer, om de pluisjes die door de woonkamer zweven niet te doen opschrikken.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s