Komt goed

De stad als lege fruitmand. Twee appels rollen verder op exact anderhalve meter afstand. Wij hangen rond tussen de vier muren van ons hoofd. De kunst is om daar af en toe iemand binnen te laten, op tijd het vuil buiten te zetten.

Ik hoop dat we nooit meer versnellen. Dat we nooit meer zo dicht op elkaar, elkaar vanaf nu de ruimte geven. Minder waarde hechten aan productiviteit en meer tijd om te zoeken en te zijn.

Soms vergeten we een ademhaling lang dat we bang zijn. De angst is verdeeld over huiskamers die minstens één muur van elkaar verwijderd zijn. Overal hangen woorden van troost aan de ramen. We hebben net geen sjaals gedrukt maar supporteren voor de zorg, hopen dat ze winnen. Kunnen we dat zo houden en ook wanneer het niet ons beroep is, zorgen voor elkaar?

Een scherm in de woonkamer schreeuwt dat we vandaag niet langzaamaan, maar massaal uit elkaar vallen. Wij weten dat we pas samenvallen, nu we als paprika’s in de Albert Hein afzonderlijk verpakt zijn.

Terwijl wij een plek hebben om binnen te blijven, zijn er de anderen, die buiten slapen op hetzelfde materiaal als het hart. Ik ben bevoorrecht en voel: Iemand schrijft “komt goed” op een hart van karton, en vandaag is dat genoeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s