vandaag raak je uit bed

Maandag, 30 december 2019

bij dat soort mensen wil ik horen:
die op het tuinfeest in de regen dansen
ook als de muzikanten al naar huis zijn gegaan”

Vandaag raak je uit bed. Het is niet jouw bed.
Dat helpt.

De dag strekt zich uit als vroege ochtendmist, traag en ondoorzichtig.

Plots sta je daar, aan de kassa van Albert Hein, te googelen wat de symptomen van een depressie zoal zijn. Alsof een scherm het je gaat vertellen. Alsof je haar niet al van dichtbij leerde kennen. Middenin de zelftest en de vraag of je slecht slaapt, vraagt een stem of je zegels spaart.

Je begint opnieuw met roken stopt opnieuw met roken begint opnieuw met roken stopt.
Uit angst om te worden wat je niet worden wil drink je niet meer. Sindsdien voel je je nog meer alleen. Aangeschoten kan je tenminste nog telefoontje spelen, doen alsof je je met iemand verbonden voelt. Al voor zolang je je kan herinneren zijn er dingen die al dat voelen verdoven. Nu voel je alles.

Je kan je niet concentreren op de zoveelste serie die iedereen fantastisch vindt. In een wanhopige poging opnieuw iets te hebben om over te praten en niet te moeten vertellen Hoe Het Gaat. Je kan soms wel vijf keer per dag janken of roepen maar meestal doe je niets. Doe je niets. Je huilt niet meer om schoonheid maar in wanhoop: wat zijn we godverdomme allemaal aan het doen mannekes.

Je maakt lijstjes van wat je dwarszit en lijstjes van waar je dankbaar om moet zijn. Lijstjes van waarom de wereld naar de boem is en lijstjes van wat we nog kunnen redden. Lijstjes met de dingen die je hebt bereikt en dingen die mooi zijn aan jezelf. Lijstjes van dingen die je nog wil doen en gaat doen en moet doen. Er is een lijstje van dingen waar je bang voor bent en dingen die je moet loslaten. Dat lijstje schrijf je niet op maar het verstopt zich onder je bed zoals de monsters deden toen je klein was.

In de stad hangen enorme posters met het opschrift ‘Nothing Hurts Forever’. In de hoop dat nothing forever hurt scheur je ergens in de Nationalestraat nauwgezet en tergend traag een exemplaar af. Een soort in your face mantra dat je in de woonkamer aanstaart wanneer je netflix-en-chillt, wanneer je je voor de buitenwereld en jezelf verstopt onder een fleecedeken, wanneer je hersenen je van het tegendeel overtuigen. De plakband is niet sterk genoeg en de poster scheurt door aan de hoeken. Je laat hem liggen op de vloer, er is genoeg plaats om er omheen te wandelen. Je leeft temidden alle dingen die eerder al van de muren vielen.

Je wou dat er eens iemand eerlijk was over de feestdagen. Dat er eens iemand was die zei: rot he, al dat gedoe. Blije families en warme gezinnen en grote tafels vol eten en morsen op onze lievelingskleren er dan niet meer inpassen. Je vult de leegte met zakjes cola punthoofden van red band en Tony chocolonely en je bedenkt hoe passend die naam is voor chocolade voor sombere mensen.
Suiker maakt ziek maar blij maar ziek.

‘Hello darkness my old friend.’
Zonder aanleiding, zonder reden die je kan gebruiken om de buitenwereld ervan te overtuigen dat je het recht hebt om triest te zijn, ben je triest. In- en intriest.

Je twijfelt of je wel op enter zou drukken na deze alinea. Je weet dat je het jezelf verschuldigd bent, omdat jij altijd degene bent die zegt dat we onze mond moeten leren opendoen over mentale gezondheid. Het taboe moeten doorbreken. Praten. Dat we moeten durven zeggen kijk; het gaat niet en ik heb daar geen reden voor nodig. Je zegt: het gaat niet en ik heb daar geen reden voor nodig. Verder praat je niet.

Jij he, niet ik.

De muziek gaat door
de muziek
gaat
door

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s