Blad, steen, schaar

Liefste Luna

Ik schrijf je van op de trein. Een meisje legt de spelregels van ‘blad steen schaar’ uit aan de persoon naast zich.
De helft van de bevolking zegt ‘schaar steen papier’ en in dit geval kan de waarheid onmogelijk ergens in het midden liggen.
Gij hebt schaar, dus gij hebt mij kapotgemaakt.
De steen kan een schaar pakken.
De schaar kan een blad pakken.
Het blad kan een steen kapot doen.
Je zei net dat de steen het sterkste is.
Dat heb ik nooit gezegd.
Gij hebt schaar dus gij hebt mij kapot gemaakt.
Gij hebt gewonnen.

Waarom zijn wij altijd onderweg met valiezen en oude lieven?
Niemand haalt ooit zijn gelijk en iedereen doet zijn eigen goesting. We helpen elkaar bagage te stapelen boven onze hoofden, als je er iets uit nodig hebt dreigt alles te vallen, het middenpad moet vrij blijven.

Elke liefde opnieuw de vragen. Welke stad kiezen we om aan elkaar te wennen, om verveeld te raken in een stroomversnelling, van daken te schreeuwen: niemand slaapt hier. Van daken te springen en in een poging tot slapen: stop met schreeuwen.

Alleen de ochtend ritst ons weer samen.Is lezen toegeven aan het onvermogen alle levens te lijden? Is schrijven een vergeefse poging om dat toch te doen?
Het laatste ontspruit geloof ik uit mijn drang naar conversatie, maar mijn voldoening blijft onbeslapen. Wals met mij op de bodem van glazen, ik wil niet kiezen welke kant van het bed de mijne is.

Bij het schrijven twijfel ik tussen woorden als kwijtraken en achterlaten. Hoe lang is het geleden dat iemand je passie deelde? Eens je groot bent deelt niemand je obsessies, deel je met niemand je obsessies. Niemand kan nog liefhebben als het paardenmeisje van de klas, het briefpapier, de ringkaft.

Weet je nog toen ik je smeekte niet voltijds te gaan werken voor de mensen, voorspelde hoe je zonder licht in je ogen thuis zou komen? Wij raakten jaren de stad niet uit, bang voor wat ze er mee zouden doen. We getuigden van wegenwerken, plastische chirurgie voor straten en lanen en altijd de vraag
of het origineel niet onze enige thuis was.

Hoe vertel ik jou dat we niet meer botsen, het blad wint van de schaar. Verlangen is zo traag dat het kraakt in de zomer, uitzet. Teleurstelling als shocktherapie voor verwachtingen. Zonder licht in je ogen, schaduw is een noodzakelijk bewijs van aanwezigheid.

Gij hebt gewonnen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s