Alles is cyclisch

‘Nog even, dacht ik toen, zal ik naar het gezelschap glimlachen en menselijke gezichten zien, daarna niets meer.’
Remco Campert – Zonder roken bij mij geen poëzie

 

We drinken en eten om te vergeten wat we willen

vergeten

de dag daarna weten we weer

waarom

we praten over vetpercentages

niet dat van ons

onze baas, collega’s, colleges

omdat er niets op teevee is, dat er te veel op teevee is

maar niets verklappen, niet verklappen

wat er gebeurt in de volgende aflevering

 

Iemand zei: om te schrijven heb je levenskapitaal nodig

dus ik zit hier en kijk naar de mensen tot ze woorden worden

 

November is gemaakt om binnen te zitten

waarna de feestdagen waar we onszelf dwingen

opnieuw van mensen te zijn

In de lente keren we binnenstebuiten

 

Binnen deze mentale muren wil ik een collage maken

alles is er, rijpt, isoleert zichzelf en dwarrelt neer

vergaat tot humus, eindigt in een gedicht

dient tot niets anders dan te voeden

wat nog moet groeien

 

In de lente keren we binnenstebuiten en daarna begint alles

Dus ik zit hier en kijk naar de mensen tot ze woorden worden

en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw

en opnieuw en opnieuw en opnieuw

‘Wie kan het wat schelen, zo zijn er zo velen.’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s