Ongerept

De ochtend delen valt zoveel intiemer als de nacht. Alles aan die eerste tellen is bijna akelig ongekunsteld. Mijn haar ligt ongehoorzaam, een kussen drukt sporen tegen je slapen. Het daglicht brutaal. Ik ben wakker voor de wekker, omdat ik gordijnen blijf ontkennen
alsof er niets valt of staat met verbergen ben ik vandaag deel van je ochtendroutine.

We kijken op tegen andere verplichtingen met dezelfde tegenzin, en de zoveelste voorziene kater. Er is de afwas van gisteren die gadeslaat hoe je uiterst geconcentreerd een naderende lepel cornflakes bestudeert, terwijl ik afkeurend de achterkant van de doos ontleed. Een restje tandpasta rust waar afgelopen nacht een onweerstaanbare glimlach zat. Nog voor de eerste tas koffie laat je de tweede koud worden.

Naast bed liggen schoenen. Maar jij staat nog even op één been, in een tevergeefse poging om je in sneakers te wringen en voor de tram te spurten, zonder eerst de veters en het einde te ontknopen. Je verliest onomstotelijk voorbereid het evenwicht, alsof je hier al eerder was.

Deel van je ochtendroutine
gehaast gehinkel.
Je vloekt meer dan luid. Mijn lippen lezen ‘stil’, en dat de buren nog slapen.
Jij stopt
Jij stopt me dan een kussen toe.
‘Aan jou de eer ze wakker te maken.’
Gespeeld protest, net niet overtuigend genoeg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s